Het leed dat blessure heet Part II

Hier is ie dan, het beloofde tweede deel van mijn blessureverhaal. Ik eindige het eerste deel van mijn verhaal met het feit dat een hamstringblessure aan mijn linkerbeen geen reden voor mij was om naar de fysiotherapeut te gaan. Dat heeft uiteraard helemaal niets met eigenwijsheid te maken. Helemaal niets. Ahum.

Maar goed, ik bleef dus ‘gewoon’ twee keer in de week bij de bosgroep van Daventria lopen. Pijn of niet. Ik wilde eigenlijk niet accepteren dat mijn lichaam protesteerde en om rust vroeg. Of in ieder geval om behandeling. Daar komt nog bij dat ik één van de jongste lopers uit mijn groep ben, maar wel zo ongeveer de enige met klachten. En het kan natuurlijk niet zo zijn dat ik uit de running ben, door één of andere stomme blessure, terwijl mijn oudere loopmaatjes allemaal vrolijk twee keer in de week acht kilometer in het bos huppelen. Zonder dat ze daarna twee of drie dagen moeten herstellen. Dat kon er bij absoluut niet in en daarom besloot ik mijn tanden maar eens flink op elkaar te zetten om toch op dinsdag en op zaterdag te blijven lopen.

Achteraf (en tijdens dit gebeuren stiekem ook wel) besef ik me heus wel dat ik niet zo verstandig bezig was en dat leeftijd en blessures niet per se met elkaar verbonden zijn. Lichaamshouding, lichaamsbouw en dat soort elementen hebben net zo goed invloed op je loopprestaties. En laten we eerlijk zijn de één is nu eenmaal geboren met hardloopschoenen aan en de ander moet harder werken om zijn of haar lichaam ‘klaar’ te maken voor het lopen van een rondje (of twee).

Terug naar mijn verhaal. Ik bleef dus met veel pijn en moeite hardlopen en dat zorgde er op een gegeven moment niet alleen voor een flink pijnlijke hamstring, maar ook voor pijnlijk gepiep en gekraak in mijn linker lies. Of het met elkaar te maken heeft? Dat weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Feit was wel dat deze opoe heel chagrijnig thuiskwam na het hardlopen. Ik ben namelijk nogal fanatiek en ik haat het om, door wat dan ook, slecht te presteren. Ik heb het mijn ouders dus nogal eens lastig gemaakt, met ellenlange verhalen over blessures. En verrassend genoeg gaven zij dan altijd dezelfde reactie: Ga nu eens naar een fysiotherapeut! Dit is duidelijk niet iets wat vanzelf overgaat.

Ze hadden natuurlijk gelijk, maar ik heb hun uitspraken heel lang langs me heen laten gaan, in de veronderstelling dat ik mijn ‘pijntjes’ er wel een keer uit zou lopen. Je weet maar nooit,  misschien word je op een dag wakker met het ideale hardlooplichaam. Compleet met 8-pack (een sixpack + twee extra ‘packs’) en billen gevuld met staalkabels, zodat alle klappen tijdens het lopen keurig worden opgevangen en worden verwerkt. Helaas is die droom nooit uitgekomen en zat er voor mij dan toch niets anders op dan een bezoekje aan de fysiotherapeut. Het was de hoogste tijd om mijn blessures hard aan te pakken. Revanche!

Zo gezegd, zo gedaan. Een week later lag ik gestrekt op de behandeltafel bij een goede fysiotherapeut. Eerst werden mijn onderbenen in allerlei spannende standen gebogen. Alles bewoog lekker flexibel mee (wat achteraf ook het probleem lijkt te zijn, maar daarover later meer) dus dat gedeelte kwam in ieder geval door de APK. Vervolgens werd de focus verlegd naar mijn bovenbenen en heupen. Aan de rechterkant was opnieuw alles prima, want alle onderdelen functioneerden zoals het hoort. Maar aan de linkerkant, waar ik pijn had, waren de meeste bewegingen niet zo heel erg lekker.

En dat is nog zacht uitgedrukt. Op het moment dat de fysiotherapeut mijn linkerbeen gebogen tegen mijn borst wilde duwen (mijn knie werd tegen mijn borst geduwd), stagneerde de boel. Auw, blokkade. Er schoten scherpe pijnscheuten door mijn lies en ik had het gevoel dat mijn been in twee stukken brak. Ok, dat is misschien wat overdreven maar pijn deed het wel! Nu zouden fysiotherapeuten geen fysiotherapeuten zijn als ze niet nog even zouden doorduwen. Gewoon, omdat het kan. Of eigenlijk, omdat het net niet helemaal kan. Maar ja, dat is nu eenmaal hun werk en op die manier komen ze wonderbaarlijk snel tot een conclusie. Mijn been werd van binnen naar buiten gewrikt, terwijl mijn knie bijna door mijn borst gedrukt werd. Niet echt prettig allemaal en het heeft er vast ook super charmant uitgezien, maar de bron van de pijn werd wel ontdekt.

Mijn heup bleek namelijk de boosdoener. Shocking, want die had ik totaal niet aan zien komen. Heupklachten horen toch bij mensen boven de 70?

Ik heb jullie nu lekker opgewarmd voor deel drie, of niet? Houd mijn blog daarom in de gaten voor het vervolg van dit onwijs spannende verhaal…..
running-240221-m

Lees ook:Het leed dat blessure heet Part IV
Lees ook:Het leed dat blessure heet Part III
Lees ook:Het leed dat blessure heet Part I
Lees ook:Met deze oefeningen ga je nek- en schouderklachten te lijf
Lees ook:Zes oefeningen om blessures te voorkomen

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>